آوای ظهور

X

آوای ظهور

آوای ظهور


مهمان نگاهم شو در یک شب رویایی بگشای به روی من یک پنجره زیبایی فانوس نگاهم را آویخته ام بر در من منتظرم زیرا گفتند تو می آیی بی تاب تر از موجم،بی خواب تر از دریا من مانده ام و یادت،با یک شب یلدایی تا عابر چشمانت ره گم نکند در شب بر کوچه بتابان نور ای ماه اهورایی از پهنه ی چشمانت موج آمد و دل را برد آری شده ام اینک دریایی دریایی گیرم که بیاید او امشب به ملا قاتم ای دل تو چه خواهی کرد با این همه شیدایی
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم آذر 1386ساعت 6:28 توسط سجاد شاهد \|


" تنهايي " مرز بين خود يابي و خدايابي است ... " تنهايي " يكي از حالات انسان است ، كه از ابتداي روز وقتي فعاليتهاي روزمره را آغاز مي كنيم ، چه بسا در موقعيت هاي مختلف ناچار هستيم با دوستان ، همكاران و همكلاسي ها باشيم و اين با هم بودن ، انسان را آميخته با اجتماع و جاذبه هاي زندگي مي كند ، كه از خود دور مي شويم و به سمت خواسته ها و اهدف فردي و اجتماعي هدايت مي شويم. اما در بعضي حالات انسان ناچار به تحمل تنهايي است كه بايد گفت " تنها بودن " گوهري است ، كه اگر به حكمت آن آگاه شديم شايد به چيزهايي برسيم كه فكر آن را نمي كرديم و خوديابي يكي از نتايج آن است... " تنهايي " مي تواند ذهن و فكر را تا امتداد گذشته و افق هاي دور همراهي كند ، تا مروري به گذشته و كارهاي خود داشته باشيم كه در گنجينه ذهن و انديشه چه كارهايي را به يادگار گذاشته ايم ؟؟ افتخارات ، ارزشها ، مدارك ،‌ مدال ها و ... حاصل عملكرد گذشته است.. " تنهايي " اين حسن را دارد كه مي توانيم با خودمان رو برو شويم ، تسويه حساب كنيم ، خود را مورد عتاب قرار دهيم و وجدان را در جايگاه قاضي و خود را در جايگاه متهم قرار دهيم و به حساب اعمالمان عادلانه رسيدگي كنيم چرا كه شاهدي داريم كه نمي توانيم هيچ يك از كارها را انكار كنيم.... " تنهايي " خود را يافتن است ، ايمان و تقوا را از ميان انبوه افكار و انديشه هاي ذهن و فكر بيرون آوردن و دفن كردن تمام زشتيها و پليديها در زباله دان فراموشي است... " تنهايي " مرز بين خود يابي و خدايابي است ، كه مي توانيم با انديشه اي صحيح و عاقلانه ، مسير آينده را انتخاب كنيم ، از گذشته عبرت گرفته ، حال را دريابيم و آينده اي سواي گذشته داشته باشيم... " تنهايي " زيباترين فرصتي است كه بايد آن را غتيمت شمرد ، كه صادقانه فاصله بين خود و خدا را از بين ببريم ، ديوارهاي افكار و انديشه هاي غلط ، باورها ، عقايد و گمان ها را خراب كنيم ، با خودمان صادق باشيم و بدانيم كه خدا در عمق وجودمان به تمام باورها و عقايدمان آگاه است و اگر فكر مي كنيم اعمالي سد و مانع رسيدن به اوست صادقانه به اشتباهاتمان اعتراف كنيم و درد دل را فقط به ((او)) بگوييم كه بهترين شنونده است... " تنهايي " لحضه اي است كه با انديشه و غور در آن مي توانيم از در ((توبه)) به دنياي روشن و بيكرانه صداقت ، دوستي و صفا قدم بگذاريم و بدانيم كه : اگر در لحظه حساس تنهايي خود را يافتي به بزرگترين گنجينه در زندگي دست پيدا كرده كه مسير زندگي را تغيير خواهد داد... پس در " تنهايي " به خود ، كارها و گذشته مان فكر كنيم ، خود را پيدا كنيم و در اين يافتن ، حضور خدا را با تمام وجود احساس كنيم كه زيباترين احساس در زندگي است...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم آذر 1386ساعت 6:25 توسط سجاد شاهد \|